POEMATA . 235 Ad undequàqiie doéliflimum Mathematicum , D . Wilbrordum Sncllium , R . F , ODE . O Magna magni progenies patris , Cui latentes pandit origines Natura rerum , Cailitcmque Hac fragil i facit effe terrà , Quam vim Prometheus ille homiriumfator Creando veßris indidit ar tubus ; Quofinxit è luto latentes Pectoris omnifcij recejfus ? Non vittori , non e quid em puto : Sed apprebenfam Paüadis èßnu Prudentiam , quant caterorum Parcius attribuii creando Menti ; tibi uni largius addidit : Nam tu , c ¡i duc i s ccetibiis altior . Inaflra tendis , fordidamque Spernis humum fugiente pennâ . Mens ort a Cœlo Jpirat originem , Pigroque quamvis carcere clauditur , Haue patriam tarnen rerißt Corporea fine mole velox . Htcc eft voluptas , hoc tibi gaudium Videre Cœlos , & vaga fydera , Notare S oli s , at que Lundi Vmbriferos animo labores , Nos cogitantes vil nifi terrea , Segnes reterno , particulamfacram Fcedamus , & caducafiulti Praferinmbonafempiternis . Vt bruta , queis in paßilm eftfita Vis omiiis , & queis terra poli rice eft : Sic nos ragamur , menfquefidit Inferior capite elevato . O te beatum Snellùde , cui <3g 2 Dm 1 KbK 2evp - 323 U 10 11 12 13 14