certum finem pervenire nobis contingit ad hanc Antonii causam respicit, quod C dam in Antonium testem exstitisse Antonius autem, quem ipsum se def Ciceronis loco (de or. II, 68, 274)1 d 1 - 1 Antonio dixisse: »aliquando tibi tu testimonium refutavit iocosa quadam e iuvenem esse pravis et dissolutis moribi poetae, nescio cuius, sed comici sine ( »sentin senem esse tactum tri secutum esse quasi suspicatus omnium oppressit. De eius causae exitu etsi contendere possumus Antonium absolut dubio apud veteres nobis exstaret notj deposuit (cf. Meyer, Rein, Drumann). Cum Antonium censorem acc stituendus est. Causa r cf. Rein 559 — Zumpt Cr. R. I, 2, 353 Livio Druso mortuo cum socu movissent (cf. Asc. 22), ut vi, quod di crimen tota respublica redacta est ne< eum et in amicos eius totam calamitat^ vilius Caepio, inimicissimus Drusi, q ul tribunos anni 90 amici quidam crearenti propter civitatem ambiguam datum erat < invectus ferret notissimam illam legem ope consiliove socii contra p°P Q. Varium, quem Cicero homir *) Praeter Q. Varium tribunus plebis factus adversarium proferat Cicero (cf. Cic. Br. 60, 216) 1 4 dubio a Livii Drusi partibus stabat (cf. I- L. A. S. 27 ), g o;turis conquiescendum est. Fortasse g ijt (de or. II, 64, 257) Caelium quen- ^ S1 se a reo accepisse contenderit. g y per se credibile est et probatur a g 'S lanciam, cum de hac causa audierit, jj ium agere licebit«, hoc Caelii £ mciatione. Cum enim filium Caelii g di aderant, scirent, Antonius versum - [lit, hunc post Caelii testimonium: g i s«, qua re filii vestigia patrem g dibrium in Caelium contulit et eum o> traditum est, tarnen confidenter O [uia de damnatione talis viri sine p et quia Antonius censuram non sciamus, causae