94 auct. ad H. II, 6, 9 in approbatione; II, 17, 26 (simii. Cic. II, 36, 108) in deprecatione. anetor ad H. III, 2, 2 rationem augendi et deprimendi etiam in genus deliberativum transfert, qua in re ei cum Anaximene convenit (Wendland p. 58). Cf. porro auct. ad H. IV, 33, 44; 34, 45 et 46; Cic. de inv. II, 22, 67; de orat. III, 27, 105 l ). Praecipue vero Cic. orat. 36, 125sq.; part. or. 8, 27; 15, 52; 36, 128; 38, 135 animadvertenda sunt, quibus locis amplificatio cum in reliquo orationis cursu multum ponderis habere fertur, tum maxime in peroratione. Qua in parte, quid valeat, infra p. 97 sq. demonstrabimus. Postremo admonendum est scriptorem ad H. II 29, 46 2 ) aperte de eadem re atque Aristotelem II, 24, 1401 b 3 agere. Sed auctor ad H., cum vitiosum esse putet: siquis quem ar guat . ... et antequam satis idoneas argumentationes attulent, augeat peccatum, Aristoteles 1. c. hanc augendi speciem quamvis falsam (<paivop.svov £vb’j[i.r 1 [j.a) nonnumquam adhibere suadet. Dicit autem: otXkoz B's totcoc to Sstvwffsi xavacxsod^siv ■fj dcvamcsoa^siv' tooto b’ £<mv 6vav, [j.fj beffa? 8ti Ituoiyictsv, au^YjffY) to rcpaypjo. etc. Attamen III, 19, 1419 b 21 Aristoteles plane ad auctorem ad H. accedit, cum ait: BsT y&P ^ rce- Tpaypiva &p.o7.oysT<r&oa, sl piVXsi to touov IpeTv. Nunc ad generis iudicialis confirmationem progredi debebam: quo in genere singula argumenta (stxos, Tsxp-Yjpiov etc.) comparanda erant. Sed hanc disquisitionem reliqui, ne ultra modum dissertationis procederem. Quapropter dispu tando finem imponam, cum antea De epilogo commentatus ero. De hac orationis parte quid Graeci tra diderint, iam satis exposuerunt Marxius p. 315 sq. et Wend- landius p. 43 sq. Et Strillerus quoque p. 14 nonnulla affert, quae tamen non omnia probo. Quod enim vir doctus etiam Isocratem ImXoyov povopep?] statuisse asseverat, — quam *) Ad hunc locum cf. Kroll p. 569 sq. s ) Simiter Cic. de inv. I, 49, 92; de orat. III, 27, 106.