teles, Dionysius Hal., anonymus Seg. primum exordii officium suixa&Etav appellare solent, cui anonymus Seg. tres partes subi- cit, quarum primam non solum rcpoexfrsffiv vocat, sed etiam hoc modo definit § 11 (p. 3,8 Gf.): xposxhssi? piv scmv, §vav & piTAei Ttg Tiysiv w? Iv xscpaXaCw xpoex^yj-at, post quae verba fortasse praecedentia: siBoTe? yap oi dcxotiovTes, rcspi Sv ot Xoyoi, sBp.a&sffTspoi ysvVjoovTai inserenda sunt 1 ). Quo facto similitudo inter anonymum Seg. et Aristotelem Anaxi- menemque eo magis apparebit. Nec alia Dionysius de Lys. 35,14 (cf. 28,17) Us.-R. suppeditat: xai [xfy s?$ ys to suu.xhet; CcxpoxTx? toi^aat, xetatioum ffucnrpe^avvas (h. e. idem quod !v xscpaXaiw) s?7csiv to Tpayp,a, iva p.Y] seyvowai tyjv 5t68-s<tiv oi Bixaatou "/.at to xpooquov S^oTi^saS-ai drae’ ap/y? xai BsTyjxa too Ttpayuavo? Toioupivou; etc. Nec Romani scriptores in docilitate explicanda discrepant, cf. anon. ad H. I 4,7: dociles auditores habere poterimus, si sum mam causae breviter exponemus. Aeque Cic. de inv. I 16,23 cf. de orat. I 48,209: part. or. 8,29. Sequitur, ut diligentius investigemus, quidnam singuli auctores sub voce s8p.a8-s£a{ comprehenderint, quid de pro positione iudicaverint quemque ei locum attribuerint, postremo quae rationes inter TpoS-smv et Btoupemv (sive p.spt<7p.ov) in prooemio et alibi collocatas intercedant. Nam omnes hae quaestiunculae artissime inter se cohaerent. Atque apud Aristotelem in eo offendimus, quod ille jtpofrsdiv et s6p,a&-siav non pro iisdem habere, sed propo sitionem omnino a tribus exordii praeceptis rhetoribus probatis seiungere videtur. Quod imprimis hoc loco iterum philo sophiam redolente (cf. Marx p. 258) colligi potest 1415 b 4 sq.: Be~ Bs [xy] XavMvsiv 8ti tixvtk sim tou X6you to: TOiauTa (sc. tria prooemii praecepta), xpo? <pao}.ov yctp &xpoaTY]v xai t« s£m too TpaypaTO? dcxooovTa, hcsi citv p.fj toioutoc f : , o6&sv BsT %po- oipiou, a/./,’ yj 8aov to Tpayjxa efaeiv xsipalaicoBS)?. Verbis enim bula rhetorica suis temporibus usitata substituit (cf. Wendland p. 28 ‘). Constat tamen bis composita ne quarto quidem saeculo omnino ignota fuisse, cf. e. g. in^iXsyyio; Piat. Phaedr. 267A; Arist. III 13,1415b 15. ’) Graeven p. 3 adn.