22 ©Cptov, owtKYYsXiav, pepaiwmv, va 7tpo; vov dcvTiStxov sive jcpoxa- Ta}jnJ>iv, OTiloYov sive rMk'Xh<j'{im. Quas partes Cicero in libris de inv. et auctor ad H. retinent, nisi quod sextam post narrationem collocandam, cui nomen est divisionis vel parti tionis adnexerunt. Nec tamen Tullius in hac sententia per severavit, sed saepius eam mutavit idque ita „ut novam quam que distributionem superiore simpliciorem et accuratiorem esse vellet paulatimque se ad rationem Aristoteleam (malim Isocra team) revocaret 111 ). Namque in novissimis libris quattuor tantum orationis partes enumerat, cf. orat. 35,122; part. or. 1,4; 8,27; top. 26,97—98. Addendum est Latinos in ea re ab Anaximene dissidere, quod hic confutationem et confirmationem non modo segregat (sc. in genere delib. et iudic.), sed etiam varia et distincta utrius- que partis praecepta porrigit, cum Cicero, quocum auctor ad H. congruit, has duas partes, quatenus in enumeratione sepa rat, in tractatione sane ipsa inter sese misceat, qua ab norma tamen in priore Rhetoricorum libro discrepat 2 ). Nunc quaestionibus, quae ad totam rhetoricae divisionem spectant profligatis — et debebant profligari, tametsi haud ignoro me non multum novi de iis enucleavisse —, tandem ad singula adgrediamur. Ac primum quidem examinare mihi proposui, quid diversi scriptores de singulis orationis partibus disputaverint. Qua in re rationem dispositionis ab Aristotele sumpsi, qui primum xpootp.iov quid in singulis generibus valeat, demonstrat, deinde quid tum c i u id ■nirjzs.ic et litCkoyoi;. Contra Anaximenes, auctor ad H., Cicero vulgarem consue tudinem sequi videntur, cum deinceps tria illa genera propo nunt et in unoquoque diversas orationis partes pertractant. De prooemio. Statim in ipsa prooemii definitione diversi scriptores haud ita distant, cf. Anax. 65,12 —13: s<tti bs rcpootpiov . . . ') Merchant p. 29. ’) v. Heinicke p. 79.