.sine turnore et rhetorum artificiis omnia tanquam in scaena gesta narrantur. Is talem
ut videtur earum reruin auctorem secutus est, qui lectorum animos rerum novitate
percellere et ad misericordiam indignationemque permovere vellet.*) In Ap. Claudi
praecipue ingenio inhumanissimo et inliberalissimo depingendo sibi placet; itaque apud
Dionysium in illa seditione ira plebis in Appium potissumum erumpit; in eum tanto
furore multitudo invehitur, ut vir maxume contumax in fuga salutem ponat; verba sunt
6, 26 ToactvTr] AtWtcc tov clripov Zv tu tots Ycttgoo K0tTs~i%e • • • 0 pt~v ovv Awttios biaas
tyiv Z(p Zocvtov c^fJiYiv ToZ 7i\r]§ovs, hreib tuv y.ccymv i]v ulnos, ym\ dV heivov Zbvsi rccZtcc
yeyeviveti, Qevyw Zk tJJs- dyo&s u%yto. Servilius contra apud Dionysium consul est
nimis fere popularis et dignitatis consularis parum memor; tradit enim 6, 26 ob
SeqoviXlOS TYIV Tfe^TTO^OV yoc) TT^OKvXtOpSVOS TOOV hpoTiMV ZyÜttov HST«
peius «IWob tTteurev helvnv ph tr,v Üp^cev hvht%Hv, s]s & T * v ^‘oZaocv faeiv.
Dum bis fluctibus respublica iactatur, Latinorum equites advolant nuntiantes,
Volscos magno exercitu agros suos invasisse et finibus Romanis adpropinquare. Se-
natus rempublicam Servilio consul!, cui propter mitius ingenium soli aliquid auctoritatis
et obsequi apud plebem esset, committendam censet. In condone Servilius plebem
hortatur, ut animo prompte et strenuo patriae succurrant, fidem se suam interpoliere,
*) In huius narrationis fide et auctoritate examinanda maxume elucet, ea, quae Nitzschius
de Livi et Dionysi in huius quidem aetatis historia narranda fontibus magna probability et in
Universum speciosissima exposuit, Supplemente aliquo egere, quod ad gentium in ongimbus suis
exornandis operam animum nostrum convertere debet. Nitzschius libn sui p. 66, ubi subtilissime
et quasi limitibus terminisque constitutis antiquiorum auctorum, quibus Livius usus est, relliquias
et operum fragmenta discrevit, narrationem de A PP i Claudi et P. Servil, consulate apudLivium
in libro altero inde a cap. 22 ex Valerio Antiati sumptam esse docet; Dionysium libro
sexto inde a cap. 25 in eodem consulatu narrando Licimum Macrum expressisse, qm audaci
artificio Fabi Pictoris et Valeri Antiatis annales in unum corpus coniunxerit. Haec si ad
omnes difficultates explicandas sufficerent, quoniam ex hac opinione Dionysio et Livio dimidia
saltern fundamenti, quo nituntur, pars communis fuisse statuenda est, fieri non posset, quin Diony
sius in summa fere rerum cum Livio consentiret, eis solis exceptis, quae propter antiquitatis quen-
dam colorem Fabio potius, quam Valerio Antiati tribuenda viderentur. Et recte sane nonnullarum
rerum miram apud ambos congruentiam Nitzschius urget; velut quod Dionysius dich sex milia
captivorum Latinorum a Romanis dimissos esse (6, 25 $ ßovkj ,oi e A «r f noUuo^ ai[Giv
iuyov änodlowe n Q oU« egregie convenit cum Livi verbis 2, 22,5 ut et
captivorum sex milia Latinis remitter,ent, quem numerum ex Valen Antiatis schedis sumptum
esse extra omnem dubitationem est. Sed licet in singulis qmbusdam rebus magna similitude alteri
cum altero intercedat, in universa eins consulates imagine et in Servili potissimum moribus et
factis describendis Dionysius Livium rerum copia et novitate tantopere superat, ut' fontes multo
locupletiores et uberiores, quam Livius, consuluisse videatur. Ac ne hoc quidem did potent, ea,
in quibus ab Livio Dionysius recedat, Licinium Macrum, quem exscripsit Dionysius, ex Fabio

Nutzerhinweis

Sehr geehrte Benutzer,

aufgrund der aktuellen Entwicklungen in der Webtechnologie, die im Goobi viewer verwendet wird, unterstützt die Software den von Ihnen verwendeten Browser nicht mehr.

Bitte benutzen Sie einen der folgenden Browser, um diese Seite korrekt darstellen zu können.

Vielen Dank für Ihr Verständnis.