DE POEM REORUM, QDI E CARCEEIS CUSTODIA EFFDGIUNT,
-tloHiiues pariter atque tempora nuilari inter omnes constat. Id quod quum reliquis in rebus cerni
potest, tum in legum codicibus, quos nostri dicunt, qui imprimis ex quo populus legum scribendarum
particeps factus est, magis magisque temporum, «juibus scripti sunt, ingeniuin spirant ac resipiunl. Qua
ratione unum idemque juris privat« institutum nec minus juris crimiualis crimen diversis lemporibus diverse,
quin eliam saepe contrarie tractatum esse nemo ignorabit, qui summatim lanluin et jus commune et
recenliores legum codices cognoverit. Eadem est conditio criminis, quod consislit fuga e earcere, quam
modo poena duriore viudicare novimus, modo impune fieri Quam rem inquisiluri primum, quae juris
Romani et juris Germanici communis de ea fuerint praecepta, disseremus idque fusius, quum in jure
communi, utrum fuga e carcere punienda sil, necne, jamdiu in controversiam vocatum sit. Quo facto
recenliorum quoque codicum bac de re leges examinabimus. Denique rationes, e quibus ea fuga crimen
babenda sil necne, dijudicabuntur.
Caput I.
De fuga e carcere ex jure Romano.
Ul facinus aliquod e jure positivo, quod dicitur, puniri possil, minime sufficil, per se forlasse
injuslum ac poena dignum id esse, ') immo imprimis certa lege poenam ei constitutam esse oportet. 4 )
Quae quum ita siut, primum quaeritur, num in jure communi exstent leges, quibus fuga e carcere poena
sancita sil.
Qua ratione quin jure Germauiae communi fugae e carcere in cei lis legibus poena proposita
sil, in dubium vocari vix polest.
Jam jure Romano fuga e carcere ejus, qui criminis ob causam in cuslodiam dalus erat, dislincte
poena sancilur. Loci juris Romani, qui bac de re exstant, bi sunt:
U- 47, 18 de effract. I. 1 pr. „De bis, qui carcere eflraclo evaserunl, sumendum supplicium
Di\i ii all es Aemilio Tironi rescripserunt. Sabinus eliam probat eos, qui de carcere eruperuut, sive
eilractis loribus sive conspiratione cum ceteris, qui in eadem custodia erant, capile puuiendos, quodsi
per negligenliam custodum evaserunl, levius puniendos.“
) 1 alsura est enim, si quidam contenderunt nonnnlla naturalia esse crimina i. e. facta secundum philosophiae
rationes poena digna, quae, quamquam jure positiva vetita non essent, e mero arbitrio punire judici liceret. cf. H. Luden,
Handb. des teutsch. gern. u. particularen Strafrechts. Jena 1817. 8. p. 170. N. 2; Hirnbaum, Arcb. d. Criminalr. 1836.
P- of.0 seqq.; G. Gcib, Lchrb. des deutschen Strafrechts. II. Leipz. 1862. 8. p. 174.
0 Luden 1. c. p. 169 seqq.j Berner, Arcb. d. Cr. R. 1819 p. 413.

Nutzerhinweis

Sehr geehrte Benutzer,

aufgrund der aktuellen Entwicklungen in der Webtechnologie, die im Goobi viewer verwendet wird, unterstützt die Software den von Ihnen verwendeten Browser nicht mehr.

Bitte benutzen Sie einen der folgenden Browser, um diese Seite korrekt darstellen zu können.

Vielen Dank für Ihr Verständnis.