Full text: Scriptores Rerum Svecicarum Medii Aevi (Tomus 3)

76 
I 0 H A IN N I S 
M AGM 
tit ecclesiae Suecanae, ne in pristinum statum resurgere posset. Attamen Clemens papa VII titulum lega 
tionis in fauorem electi renouauit (adiecta authoritate administrandi ecclesiam et totam prouinciam Vpsa- 
lensem. Proinde eo ipso titulo legationis contentus, difficillima et perplexa administratione se implicari su 
stinuit, in qua, quantum pro publica totius regni felicitate laborauerit et quantum laborando profecerit, 
dicant illi, qui incorrupto sunt iudicio et affectu. Quis enim nesciat, quam difficile fuerit inter tot impias 
Lutheranorum blasphemias pontificale officium exercere; idque in ea terra et eo tempore, quando omnes le 
ges diuinae et humanae penitus abolitae videbantur, quando nullum inter virtutes et vicia discrimen erat, 
quando sacrilegia loco praeclari facinoris ducebantur, denique quando vix tenue vestigium Christianae reli 
gionis in tota Suecia (nisi forte in latebris) inueniebatur. Et illi eam maxime oppugnabant, quorum nobi 
litate potissimum defensanda fuisset. Interea ipse Legatus armis sua conditione dignis omnes aduersitates 
superare studebat, videlicet virtutibus vicia, modestia temerarios, pacientia persecutores, sana doctrina hae 
reticos, opportunis consiliis schismaticos, diuinae vindictae comminatione sacrilegos, vt dominici praecepti 
memor vinceret in bono malum et res desperationi proximas aut sanaret aut, ne deteriores fierent, prouide- 
ret. Nulli molestus, nulli durus, nulli iniuriosus, sed ea mansuetudine in omnes vsus est, vt multi ex 
persecutoribus ecclesiae et fidei Christianae graui dolore afficerentur, dum considerarent ipsum tale viuendi 
genus assumpsisse, vt ex eo beneuolos totius patriae fauores mereretur, pro cuius honore perpetuaque om 
nium incolarum eius vtilitate non solum domi et in regno, sed foris apud reges et principes ac magistra 
tus continue et diligenter laborauit. Enimuero propter eam anno post natum Christum M.D.XXV difficilem 
et sumptuosam legationem sustinuit in ciuitatem Lubicensem, vt bella (quae Germaniae principes pro rege 
Christierno in amissa regna restituendo parabant) auerteret simulque causam terrae Gotlandiae (vt regno 
Gothiae restitueretur) cum Danorum proceribus transacturus, quam quidem prouinciam (duce Deo) ita ab- 
soluit, vt Suecanam rempublicam a periculosis bellis praeseruatam non solum cum Vandaliciis ciuitatibus, 
verum etiam cum terris Flandriae, Hollandiae, Prussiae aliisque multis (quae pridem cum Christierno Sue- 
ciam impugnauerant) componeret honestisque et vtilibus conditionibus pacificaret, de terra vero Gotlandiae 
ob Danorum absentiam protestatus est in senatu Lubicensi nomine suo et regni Gothiae, quomodo ex parte 
Gothorum et Suecorum satisfactum esset compromisso, quod priori anno in conuentu Malmogensi per Sue- 
ciae et Daciae reges de eadem terra Gotlandensi Sueciae et Gothiae coronae restituenda fuerat attemptatum. 
Adiecit quoque per literas apud regem Danorum, Eridericum, conqueri, quod Daniae oratores non adessent; 
rescripsit rex se suis oratoribus Lubecae agentibus eam causam commisisse. Qui cum in septimam hebdo 
madam exspectati non comparaissent, ipse legatus una cum suo collega, Iohanne comite de Hoya, genero re 
gio, se rursus itineri in Sueciam accingit. Prius tamen molestas et multas Lubicensium mercatorum quere 
las super debitis regis Gostaui audire coactus est et, nisi diligentem sollertiam et sollertem diligentiam ad 
hibuisset, ad arma et publicam hostilitatem (ob ea debita) deuentum fuisset, nec silentio supprimendum 
erit, quomodo senatus Lubicensis per primarium proconsulem Thomam de Victhen et doctorem Anthonium 
I odenbusschium, tunc syndicum et postea proconsulem, quam diligenter monere curauit tam ipsum legatum, 
quam praefatum eius collegam Iohannem comitem, ne quouismodo permitterent Christianissimum regnum 
Sueciae ad impias Lutheri blasphemias a fide catholica apostatare, quae quidem pia admonitio, quantum 
grata fuit Legato et comiti omnibusque pie sentientibus, tantum regi Gostauo (iam in Lutheranam doctrinam 
imato) displicuit, qui ipsam occulta opera Legati procuratam suspicatus est, eo quod didicisset ipsum mul 
tos tractatus cum praelatis et canonicis ecclesiae Lubicensis habuisse. Qui tandem in Sueciam reuersus 
magno procerum et consiliariorum regni fauore in comiciis Vastenensibus excipitur, actaeque sunt illi in se 
natu regni gratiae singularibus verbis, quod in negociis difficillimis se talem praestitisset, vt periculosum 
bellum in publicam et iucundam pacem commutant. Deinde proceres ad regem conuersi orabant, vt (ha 
bita ratione tantorum laborum et expensarum eius) curaret eum liberare a multitudine debitorum, in quae 
necesse fuerat ipsum ob salutem et honestatem totius patriae implicari. Annuit rex iustis petitis, literaeque 
desuper regio signo confirmatae sunt, vt ex regiis emendis et censibus tantumdem obtineret, quantum mag 
nitudini ipsorum debitorum (quae quatuor milia marcharum Holmensium excedebant) sufficere posset. Ve 
ram ut promissio regia ac magnifica fuit, ita eius subita reuocatio generoso principe prorsus indigna crede 
batur; vix enim hebdomada integra praeterierat et gratia regia (nullum sortita effectum) exspirauit. Proinde 
Legatus ad septentrionales partes diocesis Vpsalensis (adiuncto sibi suffraganeo Vincentio, episcopo Gardensi) 
diuertit, facturus ibi officium pontificale, quod apud Iampthos a viginti octo annis (propter ecclesiae et regni 
turbationem) fuerat intermissum. Incredibile videtur, quanta beneuolentia a clero et omni populo Norlan- 
diarum exceptus fuerit, nec cessauit beneuolentiam beneuolentia superare, vt omnes comprobarent, eum esse 
imitatorem illius veri pastoris, qui cognoscit et pascit oues suas et ante eas vadit et vocat nominatim. Si 
quidem emendas (quae summo sacerdoti iuxta diuinam legem pro delictis populi offerri consueuerant) in vsus 
pauperum liberaliter erogauit, pauperes quoque (qui casuali incendio fortunas et aedes amiserant) paterna 
benignitate et auxilio releuauit. Praeterea erga oppressos, quos violentia tyrannorum ad inopiam redegerat, 
ea largitate vtebatur, vt quandoque integras summas spoliatis restituerit, decimas etiam in pecuniam com 
mutatas ita dispensauit, vt tantum pauperibus, quantum sibi prospexisse crederetur. Solebant terrae illae
	        

Note to user

Dear user,

In response to current developments in the web technology used by the Goobi viewer, the software no longer supports your browser.

Please use one of the following browsers to display this page correctly.

Thank you.