PRÆFATIO.
III
Quomodo electi ex libris exterorum loci in hoc opere dandi fuerint, de ea re alii
aliter sentient. Apparet quidem ex oratione continua nihil sine quodam detrimento di
velli posse ideoque per epitomas mancam et imperfectam eorum fieri notitiam Quod
quidem incommodum cum vix posset evitari, nisi permultas res, quæ ad patriam nostram
mhil attinerent, in textum reciperem, id secutus sum consilium, ut si qui exteri scripto
res quasi prætereuntes res Svecanas breviter attigissent, eas res, neglectis ceteris per
multis , excerperem, reliquum vero sermonis contextum summatim modo et literis cursivis
quæ. vocantur, indicarem. Maximas haec res habuit difficultates in iis, quae ad illud tempus
pertinent, quo foederata erant regna septemtrionalia fataque horum solito magis inter se
connexa. Quaecumque de regibus illius aetatis scripta erant ob eam solam causam ex
cerpere, quod iidem reges fuerunt Sueciae, nimirum fuit ineptum, quamobrem vulgo ea
omisi omnia, quae ad hos reges, non ad nos pertinerent. Nam si nimis quam parum
excerpendo delinquere maluissem, parvo emolumento in immensum crevisset opus. Ce
terum istiusmodi epitomae numquam supervacaneos reddent ipsos libros, qui nihilominus
adeundi erunt iis, qui res gestas aliorum populorum nostraque cum iis commercia de-
scribere volent; at his ipsis magno usui erit habere cognitum, quibus in rebus atque
apud quos nostra commemorentur atque perscripta sint.
, Annotationum infra orationem contextam adiectarum inaequalitas quaedam erit
conspicua. Res ea est, ut primo praeter ea, quae de sermone observare necesse esset,
vix quicquam annotare opus esse putaverim, monstranda tantum fuisse ea, quae a vero
iscederent. Sed cum iam ad haec indaganda et collustranda alii essent fontes adeundi,
diplomata evolvenda, recentioris aetatis iudices consultandi, omnem illam operam me fru
stra insumpsisse putabam, nisi etiam alia, quam que plane necessaria essent, adiecissem
ldque eo acceptius fore sperabam, quod futurorum scriptorum labor hac accessione facta
non paulum minueretur. Quare procedente opere annotatiuncularum numerus crevit mai-
orque est in priore sectione, quam in altera.
_ Etiam in praefationibus, quas singulis libellis adiunxi, facile quaedam conspicitur
is similitudo. Aeque est dissimulandum iam mihi minus satisfacere ea, quae parum in
is rebus exercitatus ad prima scripta sectionis posterioris praefatus sum, quamobrem,
ut damna quaedam aliquo tandem modo resarcirem, commentarios aliquot ascripsi, qui
mox subsequenter. Prout , vero progressus est labor, usu peritior factus res praecipuas,
venit aetatem fontis uniuscuiusque atque auctoritatem et qua ratione cum aliis connectere-
tur, declarare conatus sum. Quorum evidentior erat cognatio, eos ut certius simul et
commodius de singulorum auctoritate iudicari posset, binis columnis comparatos ante
ocu os legentium sistendos curavi. Ut de ratione mea praefationes conficiendi aequius
fiat mdicium, duae denique, res sunt considerandae. Nam et libelli Suecani protrahendi
eiant magna ex paite ieiuniores et epitomae ex Danorum Germanorumque scriptis haud
paucae efficiendae. Ex. uberioribus fontibus hauserant ii, qui ante me in hoc opere ver
sati sunt, qui cum omnino faciliora tractatu, quippe quae in magna copia exstarent per
scripta, eademque iucundiora et pleniora sibi sumpsissent, mihi plerumque ea reliquerunt,
quibus multo minore fructu labor impendendus erat nihilo minor. Epitomae autem illae
ex scriptis exterorum plus quam duas partes prioris sectionis explent; harum autem ratio
ea est, ut acrior existimatio eorum tantum auctorum sit, quorum de rebus patriis vel pa
tria lingua ea scripta confecta sunt. Quid de iis utique fontibus, unde plura nobis su
menda fuerunt, hi mdicaverint, diligentius inquisivi; cuius rei documento sint, quae ad
Annales Danicos atque Chronica Lubecensia Detmari et aliorum breviter exposita invenies.
Ipsos autem codices, quibus illa scripta continerentur, ne inspicerem et judicarem, multæ
sane res impediverunt. Judici æquo unicuique jam per se elucet, in his rebus ut ego,
editor Svecus criticæ arti satisfacerem, vix a quoquam esse postulandum. Ut enim omit
tam, quanta, cum difficultate exterorum manuscriptorum, qualia sint, semper sit conjuncta
existimatio, id certe monendum est in ejusmodi re bene efficienda omnes vel saltem op
timos codices una in manibus habere oportere. Nunc vero longe alia ratio erat. Codi
ces non modo una evolvi et conferri, sed ne singuli quidem omnino adiri potuerunt;
quod in chronicis Lubecensibus, quibus nulla alia graviora, certe erat dolendum; horum
autem omnia fere manuscripta Lubecam eo consilio transmissa erant, ut peritissimi viri
industria novæ tandem editiones critica ratione conficerentur.
Iam restat ut, quae in praefationibus ad libellos primo typis descriptos manca
esse dixi, reficiam; qua usus occasione etiam alias nonnullas, quas contulit opus conti
nuatum, addam explanationes.

Nutzerhinweis

Sehr geehrte Benutzer,

aufgrund der aktuellen Entwicklungen in der Webtechnologie, die im Goobi viewer verwendet wird, unterstützt die Software den von Ihnen verwendeten Browser nicht mehr.

Bitte benutzen Sie einen der folgenden Browser, um diese Seite korrekt darstellen zu können.

Vielen Dank für Ihr Verständnis.