XlV. VITA
38 o
que Havem, necessaria secum deferentes. Veniens autem Botvidus ad
colonum terræ suæ, Esbernura nomine, duxit eum secum, ut et dux
eorum esset ad naves, quae paratae erant Gotlandiam velificare f) , ut il
lum, de quo praediximus, hominem ad propria remitteret, et ut testimonium
a, nautis illius rei, de qua diximus, acciperet, et ne illi aliquis aliquid ma
li inferret, et Esbernus cum b. Botvido ad propria remearet. Qui
undique insularum transitus et loca, ubi; naves antea fuerant, gyrantes,
nusquam eas invenire potuerunt. Sicque suo velle frustrati, ad propria
redire disposuerunt. Vnde factum est, ut labore fatigati, ad quandam
insulam, quæ Roghô g ) vocatur, applicuerunt. Statim autem ut navis
terram attigit, b. vir Botvidus ad terram descendit, et orationi sub qua
dam arbore, quasi in secreto loco, procumbens, se et suos Domino com
mendans, victus labore et jejunio obdormivit. Quod videns ille Slavus,
de quo praediximus, illos sopori deditos, accepta securi, quam Botvidus
manu gestare consveverat A), b, viri caput percutiens, oblitus sponsionis
suæ, quam b. viro spoponderat, retribuens ei malum pro bono, vita cor
porali spoliavit. Talique martyrio peremtus est. Deinde ad Esbernum
tendens, caput illius amputavit: sicque navirn ascendens fugam arripuit.
Quod ignorantes .parentes et familia illius A), quid agerent nescientes, pu
tabant enim, quod cum homine, de quo diximus, Gotlandiam transfretasset;
sed inde redeuntes naves, illos nusquam, sibi comparaisse, nunciaverunt.
Pro qua re dolentes et gementes omnes noti ejus et affines, quid agerent
ignorabant. Et postquam dirae lacrimæ gemitusque quieverunt, inierunt
consilium, ut b. virum per insularum transitus et circa maritima quaere
rent, si forte vel illius corporis exuvias possent invenire, jam de vita de
sperantes.
Congregans tandem frater Botvidi, Berno nomine, multitudinem pa
rentum suorum, accipientes secum quendam sacerdotem, Henricum Homi
ne/); sed quo irent, ignorabant. Tunc sacerdos dixit illis, oremus omnes, fra
tres carissimi, ad Dominum Deum nostrum omnipotentem, intimo cordis
affectu, quatenus nobis corpus boni Botvidi ostendat. Finita itaque o-
ratione, ascenderant in navim, et omnes unanimes remigare coeperant. Sed
omnipotens Dominus, eoruni annuens petitioni, aviculam unam albam, cu
jus speciem nullus eorum antea viderat, ad eos transmisit, prora quae navis
quasi laeta resedit. Quam videntes juvenes, illam capere manibus volue
runt, nam mansveta illis videbatur; sed venerabilis Presbyter, ne illam
tangerent, prohibuit, dicens: nolite, filioli mei, nolite eam tangere; nam
spero illam ductrieem et cooperatricem itineris nostri huc ad hoe earn
missam fuisse. Quod postea evidenter comperti sunt; nam remigantes et
volentes aliam, quamvis rectam, itineris sui lineam tenere , avicula a ro
stro, super quod insederat, evolans, volatu suo quasi loquens, illis iter
rectum, quo tenderent, demonstrabat. Quod videns sacerdos, illam sem
per ut sequerentur, exorabat, et itaque omnes assenserunt.
Veni-
f) Locus egregius, cjiiö liujusce navigationis antiqui- morent patriæ, Ideo baculi usus fuit,
tas demonstratur. 0 Scii. Botvidi.
g') Insula in archipelago sita, per quem via navium j) Henricus Sacerd.os a S. Henrico, Archiepiscopo
ad Telgiam australem ( SöJertelgé ) tendit Upsaliensi, probe distinguendus. Cfr. Adam. Brem. H.
h) Brev. Upsal. addit: Securi, qua Sanctus, juxta E. L. IV. C. xvi. Vastovii Vit. Aquil. p. 3/.

Nutzerhinweis

Sehr geehrte Benutzer,

aufgrund der aktuellen Entwicklungen in der Webtechnologie, die im Goobi viewer verwendet wird, unterstützt die Software den von Ihnen verwendeten Browser nicht mehr.

Bitte benutzen Sie einen der folgenden Browser, um diese Seite korrekt darstellen zu können.

Vielen Dank für Ihr Verständnis.