Full text: Scriptores Rerum Svecicarum Medii Aevi (Tomas 2)

ERIC! OL AI 
II 
turas vel divina, rerum sunt distincta dominia; sed pro statu innocentiae 
erant omnia communia. Cujus ratio est: Nam usus rerum secundum re« 
étam rationem ita debet competere hominibus, sicut congruit ad pacifi 
cam conversationem et necessariam sustentationem. In statu autem inno 
centiæ usus communis sine distinctione dominiorum ad utrumque istorum 
plus valuit, quam distincta dominia, quia tunc nullus occupasset, quod 
fuisset alteri necessarium, nec ab eo per violentiam extorsisset, sed quili 
bet hoc, quod primo occurrisset, necessarium occupasset ad usum, et sic 
major fuisset sufficientia ad sustentationem, quam si praecluderetur usus 
alicujus per appropriationem illius alteri factam. Illud autem præceptum 
legis naturae de habendo omnia communia revocatum est post lapsum; 
cujus ratio patet per contrarium praecedentis. Concessa vero licentia ap- 
jnopriandi et distinguendi communia, non fiebat actualis distinctio per legem 
naturæ, nec per divinam. Unde dicit Augustinus: Quo jure defendis villas, 
divino, an humano? Divinum jus in scripturis habemus, humanum in 
legibus regum. Unde quisque possidet quod possidet? Nonne humana vo 
luntate? Jure ergo humano hæc domus mea est, haec villa mea est, et hic 
servus meus est. Lex autem positiva justa requirit in legislatore pruden 
tiam et auctoritatem. Auctoritas duplex est politica et paterna. Politica 
duplex scilicet in una persona vel communitate. Auctoritas paterna justa 
est ex lege naturæ, qua omnes filii tenentur parentibus obedire. Nec ista 
per legem Mosaicam vel Evangelicam est revocata, sed magis confirmata« 
Auctoritas politica justa est ex consensu; potest enim quis juste se sub 
mittere uni personæ vel communitati in his, quae non sunt contra legem 
Dei, in quibus melius potest dirigi per illum, cui se submittit, quam per 
se ipsum. Potuit ergo distinctio dominiorum secundum utramque aucto 
ritatem esse justa, sive patre distinguente, principe juste praecipiente, sive 
communitate juste regnante. Nam post diluvium, vel Noe filiis suis di 
stinxit terras, quas acciperent, juxta quod narrat historia Genesis, vel i- 
psi de cornmuni concordia inter se diviserunt, sicut legitur Genes. XIII. 
de Abraham el Loth. Dedit enim Abraham electionem ipsi Loth , quam 
partem ipse vellet eligere, et ipse reliquam contentus erat accipere. Ac 
deinceps lex aliqua creditur a patre, vel communitate, vel principe pro 
mulgata, quæ forte fuit, vel esse potuit, ut quod quis primum apprehen 
deret, quod a nemine fuerat occupatum, in jus et dominium cederet occu 
pantis. Atque ita diviserunt se super faciem universæ terræ, universis ten 
dentibus ad plagam sibi decretam. 
Plantaverat autem Dominus Deus orbem terrarum a principio diver 
sis terrarum spatiis distinctum, variis montium, vallium, sylvarum fini 
bus, aquarumque tractibus lineatum, sed et multiplicibus atque mirificis 
donorum suorum largitate dotatum. Quasdam enim regiones ditavit uber 
tate fruguin, quasdam opulentia vinearum, alias foecundidate pecorum, 
alias potentibus herbis, alias gemmis et lapidibus pretiosis, alias animali 
bus et bestiis monstruosis, alias coloribus variis, alias diversarum artium 
studiis, alias metallorum, alias thymiamatum diversis generibus, ut nulla 
prorsus regio sit, quæ non aliquid præ ceteris novum et speciale possideat. 
Nulla item, quæ non aliquid novum et speciale ab aliis accipere queat. 
Quaecunque etiam humanis necessaria sunt usibus in communi hominum 
frequentia, Creatoris omnium providentia disposuit. Ea vero, quæ non 
na-
	        

Note to user

Dear user,

In response to current developments in the web technology used by the Goobi viewer, the software no longer supports your browser.

Please use one of the following browsers to display this page correctly.

Thank you.