210
III. VITA S. ANSCHAIIII
caput xvir.
Fridburgis obitus.
Illis quoque temporibus apud eos Matrona quaedam fuit valde reli
giosa, quain nulla unquam improborum perversitas a fidei suæ potuit recti
tudine evertere. Cui frequenter in quacunque necessitate positae, ut mo
re eorum idolis sacrificaret, suggestum est. Sed illa immobilis fidei suæ
munia non reliquit, vanum esse dicens a simulachris mutis et surdis au
xilium quaerere, et abominabile sibi videri, ut his, quibus in baptismo
renunciaverat, denuo intenderet, et sponsionem, quam Christo promiserat,
falleret. Si enim malum est, inquit, hominibus mentiri, quanto magis
Oeo? Et si bonum est inter homines fidem constare, quanto magis, qui
fidem Domini accipit, nullatenus ab ea debet immutari, neque vanitatem
veritati miscere? Dominus, inquit, meus Jesus Christus omnipotens est,
ipse mihi, si in ejus fide perseveravero, et sanitatem et omnia quibus in
diguero bona, secundum voluntatem suam praestare poterit. Praedicta i-
taque religiosa femina, nomine Frideburg j), in bonitate vitae et fidei
constantia laudabilis, dies vitæ suæ usque ad tempus perduxit senectutis.
Cumque jam appropinquare diem suæ crederet mortis, et post discessum
Domini Gautberti nullus ibi tunc adesset sacerdos, ipsa amore sacrificii,
quod audierat esse viaticum Christianorum, de vino aliquid emptum in
quodam reservari fecit vasculo; filiae suaî etiam in fide religiosae deman
dans, ut si quando ei tempus instaret ultimum, de ipso vino, quia sacrifi
cium non habebat, ei in os distillaret, ut vel sic Domini gratiæ exitum
suum commendaret. Illud itaque vinum trius fere annis apud eam con
servatum est, sicque contigit, illuc praedictum adventasse sacerdotemArd-
g ari um. Quo ibi posito, ipsa quamdiu vires habuit, religionis suæ devo
tionem exercuit, missarum solemnia et salutaria monita sedulo ab eo ex
quirens. Verum inter hæc langvore se praeoccupante, coepit infirmari. Et
sollicita de obitu suo memoratum ad se accersiri fecit Presbyterum, et ac
cepto de manu ejus optato viatico, feliciter migravit ad Dominum. Ipsa ve
ro eleemosynis semper intenta, quia in seculi quoque rebus dives erat, filiæ
suæ præ dictae, Cathie nomine, injunxerat, ut post suum ex hac luce dis
cessum, cuncta, quae illius erant, m pauperes dispensaret. Et quia hic
minus pauperes inveniuntur, post obitum, inquit, meum, eum tibi prima
opportunitas evenerit, venditis omnibus, quæ hic dispensata non fuerunt
sume tecum et vade ad Dorstaduim Ibi sunt Ecclesiæ plurimæ, et sa
cerdotes ac clerici, ibi indigentium multitudo; illo adveniens quære, q u i
te doceant fideles, quomodo ea dispenses, et pro animæ meae remedio 0 -
mnia distribue. Post excessum itaque matris, filia, quæ mater jusserat
strenue adimplevit. Arreptoque itinere perveniens ad Dorstadum, reli
giosas ibi exquisivit feminas, quæ cum ea loca sancta circumirent, et quid
cuique dispensari deberet, eam instruerent. Cumque ergo quadam die cau
sa dispensandi, loca sancta peragrarent, et medietas jam distributa esset,
ipsa sociis suis dixit: Nunc jam lassæ sumus, melius est, ut nobis aliquid
de vino ematur, unde refocillari possimus, et sic demum coepta peragamus.
Datis igitur ad hoc quattuor k) denariis, et viribus resumptis, quod coepere
peregerunt. Quibus completis, ipsa ad hospitium suum rediens, saccum
in
septem.
f) Ed. CoIon - Er e thuburgli.
I) Ed. Coi. GvalJo Interpr. Svec. ita. AI.

Nutzerhinweis

Sehr geehrte Benutzer,

aufgrund der aktuellen Entwicklungen in der Webtechnologie, die im Goobi viewer verwendet wird, unterstützt die Software den von Ihnen verwendeten Browser nicht mehr.

Bitte benutzen Sie einen der folgenden Browser, um diese Seite korrekt darstellen zu können.

Vielen Dank für Ihr Verständnis.