III. VITA S. ANSCHARII
180
rebant. Sed post reversionem ad corpus retinere nullo modo poteram. In
ipso vero Orientis loco erat splendor mirabilis, lux inaccessibilis immensae
claritatis, cui inerat omnis color pretiosissimus, omnisque jocunditas. O-
mnes vero sociorum ordines, qui undique laetantes circumstabant, ab ipso
gaudium hauriebant. Qui splendor tantae magnitudinis erat, ut nec initium
ejus nec finem contemplari valerem, et circumquaque cum longe vel pro
pe respicere possem, in ipsa immensitate luminis, quid intus haberetur,
contemplari non poteram. Sed tamen superficiem cernerem, ipsum tamen
Jesum credebam, de quo Petrus ait: In quem desiderant Angeli prospicere.
Ab ipso namque claritas procedebat, ex qua omnis longitudo et latitudo
sociorum illuminabatur. Ipse quoque erat in omnibus, et omnes in eo.
Ipse omnes exterius circumdabat, ipse omnes interius satiando regebat,
ipse superius protegebat, ipse inferius sustentabat. Sol vero et luna ne
quaquam lucebant ibi, nec coelum ac terra ibidem visa sunt. Sed neque
ipsa claritas talis erat, quæ oculos contemplantium impediret, sed quæ o-
culos gratissime satiaret. Et cum Seniores sedentes dixerim, in ipso quo
dammodo sedebant ; nam nihil corporeum erat ibi, sed erant cuncta incor
porea, licet speciem corporum habentia et ideo ineffabilia. Circa sedentes
vero splendor ab ipso procedens similis arcui nubium tenebatur^)* Cum ita
que a præfatis viris coram hac immensitate luminis, ubi mihi majestas I)ei
Omnipotentis, nemine monstrante, esse videbatur, præsentatus fuissem, vox
svavissima, omni sonoritate clarior, quia mihi visum est omne secutum im
plevisse, ab eadem majestate procedens, ad me lacta est, dicens: Vade et marty
rio coronatus ad me revertere. Ad quam vocem omnis conventus sociorum
Deum tunc laudantium conticuit, atque submissis vultibus adoravit. De
nique, hæc vox a quo formata est, prorsus non vidi. Post quam vocem tri
stis factus, quia ad seculum redire g) compellebat, sed revertendi promissione
securus, cum prædictis ductoribus exinde remeabam. Qui mecum tam eun
tes quam redeuntes, nihil locuti sunt, sed tamen pro affectu in me respi
ciebant, quemadmodum mater unicum filium contemplatur. Sicque ad cor
pus redii. In eundo vero ac redeundo, nec labor erat, nec mora, quia quo
tendebamus, statim aderamus. Et licet aliqua visus sum de tanta dulcedine
dulcedinum enarrasse; lateor tamen, quia nequaquam stylus tanta exprimere
potuit, quanta animus sentit, sed nec ipse animus sentit, ut fuit: quia il
lud esse mihi videbatur, quod oculus non vidit, nec auris audivit, nec in
cor hominis ascendit.” Ex hae itaque visione, quam sicut ipse dictaverat,
verbis illius enarravimus, præfatus servus Dei perterritus et consolatus
coepit se sollicitius in divino timore exercere, bonisque operibus de die in
diem ardentius inhserere, spemque de Dei misericordia præsumere, quam
qualibet ipse disponeret occasione, ut ad palmam martyrii posset pertin
gere. Quod tamen, quia corporaliter gladio imminente non contingit, qua
liter in mortificatione crucis, quam jugiter in suo corpore pro Christi no
minis honore portavit, Deo miserante completum est, cum de obitu ejus
narrare inceperimus, explicabimus.
CAPUT
f) Lacunam apud Ömhiclm. restituit Langebek. g) Ati seculum redire: "Koma til JVårdhlena
Ad textum pertinere Versio Svecana insuper comprobat, (verlden) ighen

Nutzerhinweis

Sehr geehrte Benutzer,

aufgrund der aktuellen Entwicklungen in der Webtechnologie, die im Goobi viewer verwendet wird, unterstützt die Software den von Ihnen verwendeten Browser nicht mehr.

Bitte benutzen Sie einen der folgenden Browser, um diese Seite korrekt darstellen zu können.

Vielen Dank für Ihr Verständnis.