Full text: De rationibus inter artem rhetoricam quarti et primi saeculi intercedentibus

88 
xaAwv ooto xauxY]?), x& B’ iyxw[xt« xwv spywv 6[ao£(o? xal xwv 
<TW|taxixwv xal xwv iuytxmv, sequitur, ut Aristoteles geminam 
generis epidictici doctrinam agnoverit. Atqui cum lego, quae 
in Eth. Nic. 1101 b 34 post ixaivou et lyxw[Rou descriptionem 
adiunguntur: aA/.oc xalixa ulv itrws olxstoxspov Icaxptjjouv xoi<p 
Tcept xa iyxwpua xsxovyp.svotc, facere non possum, quin suspicer 
illam distinctionem, quae sane apud Aristotelem cum eius philo 
sophia connexa est 1 ), ne rhetoribus quidem illius aetatis plane 
ignotam fuisse, quamquam alia eius vestigia prope deficiunt 2 ). 
Nunc tandem singula generis laudativi praecepta apud 
Latinos 3 ) tradita cum Graecorum praeceptis comparemus. 
Initium autem disputandi auctor ad H. III 7,13 et Cicero 
(Antonius) de orat. II 11,46; 84,342; part. or. 22,74 sq. a 
genere faciunt Graecos prorsus secuti. Quam congruen 
tiam nescio an quis dixerit ita e rerum natura nasci, ut non 
digna sit, quam premamus. Sed olim Romani alium morem 
sequebantur, cf. Pol. VI 54: 5 ys Xsywv oxsp xou b-dxxsx&ai 
piXXovxos, £av BieXQyi xov xepl xodxoo Xoyov, apysxai xwv ocXAwv 
axo xoo xpoysvsffxaxou xwv xap6vxwv (h. e. maiorum per ima 
gines personatorum) xal Tiysi xot? Imzuyiat; sxacxoo xal xa$ 
xpa^si?. Ex hoc igitur testimonio gravissimo Romanos anti 
quis temporibus post ipsius demum mortui laudationem pro 
avorum memoriam arcessivisse discimus. Nonne apparet no 
vam doctrinam saeculo primo usitatam, qua orationem de 
monstrativam a maiorum laude exordiebantur, ex Graecia 
translatam esse 4 )? Accedit quod etiam in singulis rebus auctor 
’) cf. Walter p. 503 sqq. 
2 ) Nec apud Xenophontem nec apud Isocratem (nisi forte Paneg. 51) 
differentia e-fxwfnov inter et exaivov intercedens deprehenditur (cf. Shee- 
han p. 15). Immo hoc ipso de quo consideramus loco postea non obser 
vatur. Nam 1367b 36, al,5 sane duo illa vocabula pro synonymis usurpantur. 
s ) Praefandum est auctorem ad H. de vituperationibus peculiaria 
praecepta tradere, cum alii in iis contraria atque in laudationibus pro 
ferenda esse moneant, cf. Anax. 84,6—8, Arist. 1368 a 36; Cic. de orat. 
II 11,46 (Kroll p. 673'); II 85,349; (part. or.. 23,80). 
*) Aliter antiquioris et recentioris disciplinae discrepantiam Voll- 
merns: Jahrb. fiir klass. Phil., Supplement. XVIII, 1892 p. 477 explicare 
studet. Cui hunc ipsum Polybii locum debeo.
	        

Note to user

Dear user,

In response to current developments in the web technology used by the Goobi viewer, the software no longer supports your browser.

Please use one of the following browsers to display this page correctly.

Thank you.