Full text: De rationibus inter artem rhetoricam quarti et primi saeculi intercedentibus

24 
Sed transeamus ad oratoris munera in exordio praestanda. 
E quibus Anaximenes p. 65 haec tria habet: rcposxviiHvou 
vel 9avspov jcoisTv (Svj}.«<7i$), Irci ~o itpo<j£y_siv 7tapajtaX6ffai, 
sSvoov xoiYjcrai. Eadem praecepta etiam ex Arist. III 14, 
1415a34sq. elicere possumus, quamquam in toto hoc capite 
Porro III 14; 1414b22 exordium vel in genere epidictico poscit, deinde 
1415a8sqq., quae sit eius utilitas in genere iudiciali exponit. Contra 
quod 14l5b33sq. asseverat orationem deliberativam, quoniam res, 
qua de re agatur, nota sit, prooemii non indigere nisi rj 8i’ ataov yj robe 
dvTiSixou;, hoc sane cum 1414b2 consentit. — Nec minorem admirationem 
nobis movet, quod Aristoteles III 13, 1414b8 dicit: tA 8e nXeTara (popia 
toU Xoyou), jrpooipuov, rcpohsai;, itioti;, smXoyoj. Hic enim propositionem non 
solum tamquam propriam orationis partem a prooemio separat, sed etiam 
SuiyiiaEWC, qua omnino supersedit, locum obtinere iubet. Quae omnia 
rursus ad philosophiam spectare censeo. Duabus scilicet illis orationis 
partibus, quas necessarias ducit philosophus, npohsasi et ewio8si|ei, duas 
alias ad ornandum potius quam ad demonstrandum idoneas adiungit. 
Nec igitur Volkmanni sententia stare potest, qui p. 123 e nostro loco 
concludit Aristotelis aetate hanc quadripartitionem vulgatam fuisse („Man 
stellte indes, wie er selbst sagt (1414 b 8), schon zu seiner Zeit gewohn- 
lich ais Teile auf: rcpooipiov, itpo&eaic, jtfoTtc, E7ttXoyo;“). Nam huic inter 
pretationi nec ipsa Aristotelis verba favent nec alibi talia accepimus. 
Ceterum Quintilianus recte III 9,5: Hoc quoque, ait, idem (Arist.) aliqua 
tenus novat, quod prooemio non narrationem subiungit sed propositionem. 
Quod eum ideo fecisse arbitratur Fabius, quia propositio ei genus, narratio 
species videtur, et hoc non semper, illa semper et ubique credit opus esse. 
Quae explicatio, ut est sagax, ad veritatem, puto, prope accedit. Quid? 
quod Stagirita nova doctrina sua, quam praebet III13, plane oblitterata 
in sequentibus capitibus Svrjyr.oiv et inducit et pertractat, jrpohsoiv autem 
non iam inter toc popia tou Xoyou numerat, sed pro maxime necessaria 
prooemii parte habet?! Etenim irpootpiov 1415al2 existimat 8ETypa tou 
Xoyou, "va ftpo£i8o5ot rcspl o3 ^ 6 Xoyo; etc. et pergit a22: to p£v o3v Avay- 
xatovavov Epyov tou jrpooiptou xctl l8iov touto, Sr/oisa’. v. ecttiv to teXoc o3 
evsxa o Xoyoc. cfe-^etiam 1415b8: 8s~ . . . to rtpaypa e’.~s?v xE!paXai«8S>o 
et 1419b30: exe~ (in exordio) ptv o3v 8s~ to t: p a y p a eitceTv, tva p-f; Xav- 
havip etc. Nonne in promptu est his verbis rcpo&eatv indicari, quamquam 
Aristoteles hunc terminum ipsum fugit? Quod quidem luce tibi clarius 
videbitur, cum III 13 comparaveris, ubi npo&eoi; iisdem fere verbis de 
finitur 1414a31: AvayxaTov yap to te rcpaypa sijtsTv rapi o3 .... et 
1414b7: AvayxaTa Apa pop>.a jcpo&estf xat rasrie* l8ta pev o5v Taura . . . 
— Sed nescio an inter irpo^Eoiv, quam Aristoteles III 13 postulat, infra 
omnino praetermittit, et illam propositionem, quam eum reapse in pro-
	        

Note to user

Dear user,

In response to current developments in the web technology used by the Goobi viewer, the software no longer supports your browser.

Please use one of the following browsers to display this page correctly.

Thank you.