Full text: De rationibus inter artem rhetoricam quarti et primi saeculi intercedentibus

23 
axpoaxwv mxpaffxeurj (cf. 99,22); Cic. I 15,20: exordium est 
oratio animum auditoris idonee comparans ad reliquam 
dictionem; auct. ad H. I 3,4: exordium est principium ora 
tionis, per quod animus auditoris constituitur ad audien 
dum (simii. 14,6). Recte autem Thieliusconicit: consen 
sum illum inter comparare et constituere ad Graecum vocabu 
lum TOcpoe<7xsu«£siv referendum esse.“ Idem vir doctus Cicero 
nem arbitratur illam definitionem, quae exstat in Rufi excerptis 
(Rh. Gr. I 399,16 Sp.-H.): rcpootpuov laxi 7.6yoP 7iapa<7xsudc£cov 
xov axpoaxYjv si? v?]v &7toxeipivY]v &jt6frs<7iv JraxifjBsiov vertisse. 
Hoc etsi fortasse verum est, velim attendas omnes paene 
prooemii descriptiones Graecas inter se simillimas esse, 
quippe quae omnes verba mxpacrxsua^siv xov dtxpoaxfjv conti 
neant. cf. e. g. anon. Seg. 2,1 (et ad bunc locum Graeven 
p. XXXIX); 3,3; 9,8; 23,17 et Dionys. Hal. de Lys. 28,17 
(cf. 35,13) Us.-R. 
Quod vero Thielius quaest. p. 4 apud auctorem ad 
H. non modo hanc communem Isocrateorum ut opinatur 
definitionem exstare monet, sed in vv.: exordium est principium 
orationis aliam sc. Aristoteleam reconditam esse putat, quae 
est: xpooipiov £<rxtv dtpyr) \6you (1414b 19; cf. 15a 15), ita ut 
colligendum sit, „apud Cornificium duas contrarias opiniones 
a posteriore quodam rhetore falso in unum conflatas exstare“, 
nescio an vir doctus auctoris ad H. verba iusto argutius in 
terpretatus sit 2 ). 
*) quaestiones p. 3. 
2 ) Quamquam certum est Aristotelem de prooemii officio non ean 
dem sententiam habuisse quam rhetores tradere solebant. Et III 13 
quidem, quo capite in vulgaris institutionis nugas quas existimat invehi 
tur, orationi duas partes sc. rcpo&eotv et rJ.am necessarias esse ait (1414 a 
31 sq., b 7; cf. 1404a6). Sed postea cc. 14 sqq. ab hac doctrina philo 
sophica et dialectica discedens quamvis invitus ad vulgarem disciplinam 
revertitur, quo fit, ut tota libelli rapi xdlcw; explicatio parum sibi con 
stans et consequens evadat (Marx p. 257—8; Wendland p. 35, 38; cf. 
etiam Loening p. 75). Quod quidem ilico in prooemii tractatione cerni 
tur. Ex locis enim modo citatis coniectare debemus philosophum hanc 
orationis partem supervacaneam iudicasse. Nihilo secius in ipso capite 
III 13 prooemium plerumque adhibendum esse concedit (1414 b 8),
	        

Note to user

Dear user,

In response to current developments in the web technology used by the Goobi viewer, the software no longer supports your browser.

Please use one of the following browsers to display this page correctly.

Thank you.