Full text: De rationibus inter artem rhetoricam quarti et primi saeculi intercedentibus

21 
I 
- 
« 
Atque Aristoteles 1 ) quidem primus fuisse videtur, qui 
atrenue tria causarum genera (<7U[x(3otAsimx6v, bixocvixov, 
ijciSsomxdv) distingueret 2 ). Tamen cave credas eum hanc 
divisionem primum adhibuisse. Etenim Anaximenes tam 
etsi Stlo tantum ysvrj twv tcoI.ivixwv Xoywv (12,14) novit, quibus 
septem siSy) supponit, reapse ipse quoque illa genera habet, 
binis eiSsutv (praeter -6 2£sTa<mxov) in singula genera contractis. 
Posteriores autem omnes fere 3 ) aut totam rhetoricae mate 
riam ut auctor ad H. I, 2,2, Cicero de inv. I 5,7 aut causas 
finitas (jj^ofisoci;), quae habent in se controversiam in dicendo 
positam cum personarum certarum interpositione (Cic. I, 6,8), 
ut Tullius in reliquis libris rhetoricis 4 ), in tria genera disper 
tiverunt. Constat igitur hanc doctrinam ab Hermagora reiec- 
tam 5 ) etiam postea stetisse. 
Denique quas orationis partes singuli scriptores sta 
tuerint, enodandum est. In quo brevem esse mihi licet, si' 
quidem docti viri de hac re satis multa protulerunt 6 ). Et 
Isocrates quidem eiusque asseclae quattuor orationis partes 
distinxerant 7 ): cui normae Aristoteles et Theodectes sese ad 
dicebant. Anaximenes 8 ) autem quinque partes praebet: xpo- 
') Olim sola zi8r\ agnoscebantur. Veluti in Diogenis L. divisione 
15 fi j>i}TopE'ia in sex species, in codice Marciano [17], in quo TcpovppTrq 
et ctrovponr, in unum (ro cup.pouAsuTixov) contrahuntur, in quinque digeritur, 
cf. Mutschmann p. XIII, 19—21. 
’) Aliter Marx p. 322‘. 
8 ) Volkmann p. 21. 
') Heinicke p. 17 sqq.; Merchant p. 49. 
6 ) Thiele p. 45 sq. 
6 ) cf. Spengel p. 507—11; VolkmanD p. 123 sq.; 296 sq.; 319 sq.; 
Striller p. 42 sq.; Wendland p. 37 sq.; Marx p. 317 sq.; de Isocrate cf. 
etiam Sheehan p. 26sq.; de Cicerone Heinicke p. 62sq.; Merchant p. 29. 
~) Verum Isocrates in orationibus ipsis bis non tecte icpoaaTdilrnJnv 
usurpat, cf. or. XXI 16—18 (19) et Aeginet. 42—46, quae oratio ad 
modum a communi disponendi schemate abhorret (cf. Blass, A. B. II 2 
192). Accedit quod in laudationibus epilogum aspernatur, cf. Panath. 
266, Wendland 38. 
8 ) Sed in genere demonstrativo, ut ipsa rerum natura postulabat, 
confutatione plane supersedit, narrationem et confirmationem coniungit 
et confundit.
	        

Note to user

Dear user,

In response to current developments in the web technology used by the Goobi viewer, the software no longer supports your browser.

Please use one of the following browsers to display this page correctly.

Thank you.